1.
aan jou èn aan je ouders moet worden verteld wat er aan de hand is en wat er aan kan worden gedaan;

2.
het zijn je ouders die toestemming moeten geven voor een onderzoek of behandeling.
 
 
Jij wordt
zoveel mogelijk bij
de beslissing betrokken (als je dat wilt tenminste). Er moet in ieder geval
naar je worden
geluisterd.
 
Stel je bent 10 jaar en je moet naar de orthodontist (beugeldokter). Het is de eerste keer en dus gaat je vader mee. De orthodontist vindt dat je een buitenbeugel moet en legt uit waarom. Je had het eigenlijk al verwacht maar toch schieten de tranen in je ogen. Eigenlijk wil je het helemaal niet!
 
 
Volgens de wet is je vader degene die beslist, maar moeten jullie allebei uitleg krijgen. Haal diep adem en laat het je nog eens goed uitleggen. Moet je echt een buitenbeugel? Zijn er ook andere mogelijkheden? Waar zie je het meest tegenop? Als je echt niet wilt, is er een probleem en zal de beslissing van je vader de doorslag geven.
 
 
Stel je bent 10 jaar en al heel lang ernstig
ziek. Er is al van alles aan je ziekte gedaan, maar je wordt niet beter. De dokter zegt dat er nog een andere, heel zware behandeling is. Je ouders willen net als jij dat je weer beter wordt en zeggen ja, maar jij weet zeker dat je het niet aan kan en wil de behandeling niet. In dat geval zal de dokter goed naar jou luisteren. Wanneer
de dokter denkt dat je heel goed weet waar je
voor kiest, zal hij jouw wens volgen.
 
Dan mag je vaak zelf zeggen in welke arm ik moet prikken; of je vraagt om een drankje als je de pillen bijna niet door kunt slikken.
 
Voor vragen:
mail naar
info@
kinden
ziekenhuis.nl